چندوقت پیش ک با ریحون حرف میزدیم متفق القول ب این نتیجه رسیدیم ک تاهل باعث دور شدن آدم از خدا میشه ، شاید این حرف فقط یه بهونه و توجیه باشه اما به نظرم واقعا همینطوره قبلا که محرم میومد خیلی حال من بهتر بود...خیلی دلم آماده ت ربود...اصلا احساساتم رقیق بود اما الان مث یه گوله سنگ شدم.... همیشه دعا میکردم که خدایا اگه قراره چیزی بهم بدی که تورو ازم بگیره ، ازت میخوام که بهم ندیش...من هیچی رو بدون تو نمیخوام اما حالا که کلی چیزای خوب بهم داده ، خیلی چیزا رو از دست دادم...دل مهربونم رو...ایمانم رو ...حتی اشکم رو.. دیگه مثل اونموقعا نیستم متاسفانه... و این یه هشداره..

همه ی آرشیوم رو خوندممم اوووه اوووه چقد حرص میخوردم...البته الانم میخورماااا ولی اینکه برگردی به پشت سر، اتفاقات و واکنشهات نگا کنی یه حس خاصه...یه جوریه... الان ک دارم بهش فکر میکنم میبینم ک واقعا روزهای سختی رو پشت سر گذاشتم... الانم سختی دارم اما خب خیلی پخته تر شدم...بهتر میتونم عکس العمل نشون بدم... الحمدلله + میدونید که "سختی" مثل "انرژیه"...هیچوقت از بین نمیره فقط از حالتی به حالت دیگه تغییر شکل میده + فقط خدا میدونه که اینروزها چقدرررررررررر دلم هوای صحن انقلاب رو داره.... :(( +شماره ی پُست

هرروز روزی هزاربار به خدا میگم: خدایا غلط کردم به جون خودم از ترم بعد هر جلسه میخونم کمک کن این ترم به خیر بگذره ،اگه نخوندددددددددددم...

زندگیم اینقد جالب شده که گاهی خودمم باورم شده همه چی آرومه...از بس که مسخره بازی درمیارم و با کس و ناکس شوخی میکنم مشکلاتم رو یادم میره ولی وقتایی که دیگه خودممُ ساکتم تازه یادم میاد چقددددد دردسر دارم یاد مشکلای ریزو درشتمون میفتم غم عالم به دلم میشینه...هرچند شاید دربرابر مشکلات دیگران خیلی کوچیک باشن اما تحملشون برا من خیلی سخته...اونقد سخت که فکر کردن به هرکدومشون در لحظه های شادم اشک رو مهمون چشمام میکنه...

امیدوارم خدای مهربون دستمونو توی دستاش نگه داره...

مثل همیشه...

فکر میکردم اینجا نوشتمش...اما نبوداین که مدتها قبل شاید مثلا چند هفته پیش اوضاع آروم شده بود، نه که حالا فک کنی همه چی گل و بلبل و اینا ولی خب...خداروشکر مریضی مامان بهتر بود و خلاصه دیگه تشویش و اینا نداشتیم، دردم این بود که نمیتونستم آرامش رو حس کنم! همش حس میکردم آرامش قبل از طوفانههی فکر میکردم که میخواد اتفاق بدی بیفته و خدا قبلش داره بهمون استراحت میده!متاسفانه درست حس کرده بودمسه هفته س که مُخم اومده توی حلقم از بس درگیرم...درگیریم...5 نفری...خیلی خسته شدم...دارم خفه میشم دیگه ...خدایا بسه ما از امتحانت تجدید داریم میشم...تحمل نداریم....کوتاه بیا :(

شروع ترم جدید حالمو بهتر کرده با همه ی سختی هاش...

اگه مامانم گند نزنه به حالم...

اسم بعضی رفتارها رو واقعا نمیدونم چی بذارم

گاهی از دلسوزیهاشون دلم میخواد بمیرم...حالم به هم میخوره دیگه خدایا

میبینی منو؟

دلم خیلی سفر میخواد...به جنوب یا مشهد

بلاگفا چه خوشکل شده! :))

باید یاد بگیرم که هیـــــــــچی تو این دنیای کوفتی ارزش حرص خوردن و غصه خوردن رو نداره...

به کسانی که پشت سرتان حرف میزنند، بی اعتنا باشید، آنها به همان جا تعلق دارنددقیقا پشت سرتانــــــاینو + یه سری چیزای دیگه پرینت گرفتم زدم بالای سر مانیتور که جلو چشمم باشه بلکه شاااااااید خدای نکرده زبونم لال کمتر الکی حرص بخورماین ترم همه چیزم قاطی شده، درسا، کار، اوضاع مالی ،خانوادگ ی، اجتماعی ، مغزی، جسمی، روحی....خلاصه چیزی ازم نمونده که سالم مونده باشهگویا یه سونامی کلهم وجودم رو کن فیکون کردهبرای آرامش خودم دعا میکنم....چقد بچه ی خوبی ام من....

اونقدر اوضاع وخیمه که داشت داااااااااااد میزد

خنده م گرفته بود از این رفتارش

اونم بی مقدمه!! :)))

انگار بوی ترشی من تا طبقات بالا هم رفته :دی

بعد مدت زیادی به انگیزه ی دیدن دوست گلم برگشتم

برای نوشتن

اگه بشه چیزی نوشت:)

قبل ترها که کوچیک بودیم دو سال برامون خیلییییییییی طولانی بود

اما حالا به چشم به هم زدنی میگذره

تمام اتفاقات برام تازه ن

لحظه لحظه های سالهای قبل

انگار چیز زیادی عوض نشده

من همون آدم قبلی ام

به همراه یه آدمِ دیگه که از من خیلییییییییییی بهتره :)